Bu şiir gözlerinin içi gülen, bütün çocuklara

Al ekmeği benden

istersen havayı da;

ama gülüşünden mahrum etme beni.

 

Koyma gülsüz

ve çiçeksiz beni,

sevinciyle coşarak

parıldayan sudan

ve senden yayılan

gümüşün kıvılcımlarından.

 

Bu çetin ve uzun kavgamda, bazen

yorgun gözlerle dönerim

ve görürüm ayaklar altında

bu değişmeyen toprağı;

ama o sevecen gülüşün

yükselir gökyüzüne peşimden

ve ardına dek açar

yaşamın tüm kapılarını benim için.

 

Sevdalım, zifiri karanlıkta bile

gülümse bana,

ve ansızın saçılıyorsa

kanım sokak taşlarına

gülüver

çünkü gülüşün eştir

yalın bir kılıca

 

Sonbaharda denizle birlikte

gülüşün coşturmalı

köpüren çağlayanını.

Ve sevdalım baharın

beklediğim çiçek gibi

gülüşünü ararım

mavi çiçeği, gülü

yurdumdan seslenen.

 

Gül gecenin şavkında,

gündüzün aydınlığında,

gül yamru-yumru

sokaklarında adanın,

gül sana sevdalanmış

şu ipe sapa gelmez adamın bakışında,

ama ben gözlerimi açtığımda

ve de kapadığımda onları,

ve ayaklarım götürüp

geri getirdiğinde beni

al benden ekmeği, havayı,

ışığı, baharı,

ama mahrum etme gülüşünden beni

işte o zaman ölürüm gayri.

Pablo Neruda – GÜLÜŞÜN

 

 

 

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s