Siz hiç öldünüz mü?

Bazen konuşamadıklarıma kızıyorum kendimde. Sakladığımdan değil, bilmediğimden kalbimdekinin yerini. Belki de öyle derine sakladım ki bazılarını ben bile bulamıyorum.

Belirtmeliyim ki şimdi mutluyum. Ama ben öldüm. Kendi kendimi gömdüm ben. Baktım dünyadaki yerime şöyle. Rahatlatıcıydı. Sonra kutladım dünyadaki, kendimdeki yokluğumu. Yoktan var etmek bile kolay sayılır. Siz hiç vardan yok ettiniz mi?

Ya hep ya hiçlik bir durumdu. Hiçliği bile bile tercih ettim ben. Sonra karanlıkta kaldım ışıksız bir süre. Zordu karanlıkta kalmak, bitmez sandım bu umutsuzluk. Sonra aldım elime bir mum ışığı, çıktım yola karanlığımda.

Yani yangınlar da, acılar da karanlıktaydı. Neye denk geleceğimden habersizdim. Ama içimde deli bir cüret, güzel olanı bulmak da benim aramak da benim tercihimdi. Çok değildi aslında bir damla umut, bir ışık süzmesi belli belirsiz. Bir de dumanlarca şarap yalan değil ya hani. Eğrisiyle doğrusuyla kendimden başladım yola.

Ve yol uzun. Ben şimdi hala bir yudum ışıkla yazarım her yazdığımı. Bilmediğin bütün ışıklar söner, sana ait olan kalır ya da döner seni bulur diye. Bir yudum ışık sadece.

Yola çıkın. Yolunuz ışıklı olsun.

Sevgilerimle,

Tules.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s