umut

Bazen şey diye soruyorlar? Nasıl aynı enerjiyle dolaşabiliyorum?

Şöyle anlatayım. Her gün aynı umuda sahibim öncelikle. Çünkü ben bu yola çıkarken sadece bildiğim şey şehrimin yemyeşil ayakları yere basan ağaçları olduğuydu. Ve parlak mı parlak bir güneşi. Hatta öyle ki o zaman kıştı. Zordu. Değil içsel bedensel bir sıcaklık nebzesi bile hissetmediğiniz günlerdi. En sevmediklerim. Yine de dedim içimden. Yine de kucağımda Kukiş hanım var.

Şu anda geldiğim noktaya bakıyorum. Yoluma bakıyorum. Ben hayatıma kuş bakışı bakmayı öğrendim. Kim ne derse desin dedim bir gün, kim ne derse desin.

Benim inanılmaz bir ailem var ben artık yardım demeden bir nefesimde olduklarını bildiğim. Benim harika arkadaşlarım var öyle kompleksiz öyle hep iyilikle öyle hep bir mesaja gerek kalmadam, bazen hatta senin konuşamadıklarını bile hisseden. Hem de hem bir sokak ötede, hem dünyanın bir ucunda. Bazen seeneler seneler sonra bile. Renk renk! Nasıl anlatayım size denizi, evimin en umutlu köşesinde, okulumun en kahve saatinde deniz var her nefes!

Ve en önemlisi. İki ayağım yere sımsıkı basıyor, ve her sevdiğimin de.

Sağlıkla, umutla uyanıyorum benim işim çok kolay. Sadece yaptığım tek şey şükür etmek ve gülümsemek. Yine de. Yine de bazen ama yine de.

Kalbinizin iklimlerine, şehrinizin güneşine, ayına bir bakın. O kadar zor hiç değil sadece tutunabilecek bir his bulmak.

Sevgiyle,

Tules.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s