sana

Uzun bir yoldan yürüdüm. Sanki bir masal prensesiymiş gibi az gittim, uz gittim dere, tepe düz gittim.

Kendimden çıktım yola, kendime ulaşmayı hedefledim. İçselleştirdim ve de yolculuğumu. Dersler aldım her adımda. Büyüdüm, büyüdüm.

Ama hep “beni” “bana” sakladım. İsteyerek de olmadı ama hayat beni bana bıraktı.

Sonra bir gün sana rastladım. Bir ay kadar zaman önceydi.

Hiç olacağını hayal etmediğin şeyler olur bazen sen de bilirsin. Bu tam da böyle bir şeydi.

Ben kalpten kalbe en yakın yolu şıp diye bulabilecek o sıcacık sevgiyi nerde görsem tanırdım annemin yüreğinden, ama başka birinin gözlerinde görmek, kolay şey değildi.

Gözlerim yalan değil severek yaptığım her işte parlardı, ama başka gözlerde ışıldamak, hiç kolay şey değildi.

Ben kendimden saklandığım bir yerdeydim, şimdi her cümlenin seni çağırışı, kolay inan hiç değildi.

Bu yüzden nefes alır gibi özledim seni ve bunu kendime bir oyun bildim. Bir ömür kalbimde gizlermişcesine yanındayken bile özleyecektim seni.

Çünkü sen bana bir çiçek almayı tercih etmedin, kalbime benim için yaşadığını bildiğin çiçekleri anlattın.

Ve ben de sana umutlarımı emanet ettim.

Şairin dediği gibi üzgünüm, benim heybemde seni anlatmaya yetebilecek kadar güzel cümleler yok.

Ama biliyorum ki ben senin bana gülen gözlerini sevdim.

O yüzden teşekkür ederim, gün saymak böyle zamanlarda anlamlı olurmuş ve ben bunu şimdi anladım.

Sana,

Sevgilerimle,

Tules.

 

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s